Light of the Golden Land

She gazes out the window into the pouring rain, hardly able to see past the mango tree just outside. She looks out, as she’s done everyday for the last couple of years. She can hardly remember what life on the outside was like, let alone contemplate how much it must have changed since she last saw it. All she sees now is the inside of her house, grand though it may be, and, occasionally when she feels up to it, the garden. It’s excruciating for her, locked up in her home as if it were a prison. The place where she once felt safe now an enclosure and it’s not as if she were a lion.

What to do each day, to pass all the time? All those long hours spent reading the books she’s thumbed for years, the binding finally failing, just like everything else in her life, especially her. Everyone knows her name, at least she thinks they still do, her legacy must still be out there.

You can look her up in books, on the internet. Sometimes you’ll see her on the news or in the paper. Always as the hero, or, at least, someone who tried to be the savior of a nation. A nation that the rest of the world frowned upon. She was, and might still be seen as, a beacon of light in an otherwise dismal land.

They locked her up. She knew that what she was doing wouldn’t be the best move in her career, but she couldn’t think of another way, they wouldn’t listen to her silent protests. Bringing the issue to the world stage seemed like a good idea at the time, now though, she wasn’t so sure. The government of the golden land, the land she calls her home even now, was always bad, always a dictatorship sort. She was an advocate for peace, democracy and all that stood for. She ended up under house arrest. The government even changed their laws to keep her in her house for eternity, never to see the outside world again. There was a stop sign and military patrol outside her house. The yacht club was closed so people couldn’t sail there. So much for being the light of a nation, now merely a criminal. People outside still see her as the ‘good guy’, someone to help them. What could she do now though?

The last time she saw the outside… it was a long time ago. Then there were military personnel on every second corner, ready to shot with their semi-automatics. Last year she heard there was a protest. Started by some monks, what were they thinking? Their orange robes and chanting for food and redemption had always been a symbol of peace, something the people needed. All of a sudden there was a mass rampage. Of course the government was going to react, they should have known that, but so harshly? The streets already filled with fear, poverty and whatever else lived in those drains, were torn apart by violence. The world looked on, no country brave enough to take action, cowards the lot of them. It angered her that the all the world did was condemn, just like they always had. Only this time, the end result was far worse; shooting was reported only days into the protests. So many people dead, that’s not what she wanted at all. Her name was scattered all over the globe, people protesting in her name. Her aim was for a better nation, not the weight of all those deaths on her shoulders, but maybe that was the only way? She wasn’t sure. It saddened her that people saw her face again, but not those of the common people who had lost their lives for her cause, when she wasn’t even involved. The government said that she had helped with the scheming; put the idea into people’s heads, but that was along time ago. But it was better she take the blame, nothing worse could be thrown at her, not now, even death was preferable to this confinement.

Her views, too radical at the time, now she knew that, a bit late. Why couldn’t she have been a simple market girl? She could have walked around the streets with a basket of fruit precariously balanced on her head, calling to people to buy her produce. But no, coming from an educated family (her brother went to university. In London!) she decided to make her political views heard. She knew that normal people didn’t argue, they knew the consequences.

She felt like all the women in her books, only they were European and much older than she. They too were held back for being before their time, for not conforming, being the black sheep. They all ended up fairly happy, but not she. She found out that life isn’t always a fairytale; things don’t always end up happily ever after. People die, for the wrong reasons, killed at the hands of those who lived life so backwards; she hoped those murderers would die with the blood of all those they killed on their hands, never leaving their conscience. People lived in poverty, didn’t have clean water, died of preventable diseases. People were held back, nations lived under middle age like rule. People were cowards, the world was never there to help. She knew about prejudice, being controlled by those that hated you. She knew that life was unfair, that this didn’t happen in other places.

Still, everyday she would look out her window. Feel the humidity of life pounding down on her. But everyday, through the rain, she would see the sunlight glistening off a single leaf on the mango tree. Sure, there might be snakes in her garden, pythons willing to strangle any creature that got in their way. There might be fog clouding her view, so thick she wasn’t sure that it would ever lift. But she knew that there would always be that one leaf, her only hope was that, one day, there would also be a rainbow.

Lumière de la terre d'or
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Lumière de la terre d'or

elle regarde dehors la fenêtre dans la pluie se renversante, à peine capable voir après l'extérieur juste de manguier. Elle regarde dehors, car elle a fait journalier pour les dernières années. Elle peut à peine se rappeler comme quelle vie sur l'extérieur avait lieu, contemple encore moins combien il doit avoir changé puisqu'elle l'a pour la dernière fois vu. Tout qu'elle voit est maintenant l'intérieur de sa maison, grand bien qu'il puisse être, et, de temps en temps quand elle se sent jusqu'à lui, le jardin. Il est atroce pour elle, fermé à clef vers le haut dans sa maison comme si c'étaient une prison. L'endroit où elle par le passé a senti en sécurité maintenant une clôture et lui n'est pas comme si elle étaient un lion.

Que chaque jour, passent-ils à toute heure ? Toutes ces longues heures passées lisant les livres qu'elle a maniés maladroitement pendant des années, l'attache échouant finalement, juste comme tout autrement dans sa vie, particulièrement elle. Chacun sait son nom, au moins elle pense qu'ils toujours, son legs doivent être toujours dehors là.

Vous pouvez la regarder vers le haut en livres, sur l'Internet. Parfois vous la verrez sur les nouvelles ou dans le papier. Toujours en tant que le héros, ou, au moins, quelqu'un qui ont essayé d'être le sauveur d'une nation. Une nation sur laquelle le reste du monde a froncé les sourcils. Elle était, et pourrait toujours être vue comme, une balise de lumière dans une terre autrement morne.

Ils l'ont enfermée. Elle a su que ce qu'elle faisait ne soyez pas le meilleur mouvement dans sa carrière, mais elle ne pourrait pas penser à une autre manière, elles n'écouterait pas ses protestations silencieuses. Apporter la question à l'étape du monde a semblé comme une bonne idée alors, maintenant cependant, elle n'était pas aussi sûr. Le gouvernement de la terre d'or, la terre elle appelle son à la maison même maintenant, était toujours mauvaise, toujours une sorte de dictature. Elle était une avocate pour la paix, la démocratie et toutes lesquelles a représenté. Elle a fini vers le haut en état de l'arrestation de maison. Le gouvernement a même changé leurs lois pour la maintenir dans sa maison pour l'éternité, pour ne revoir jamais le monde extérieur. Il y avait une patrouille de signe et de militaires d'arrêt en dehors de sa maison. Le club de yacht a été fermé ainsi les gens ne pourraient pas naviguer là. Tellement pour être la lumière d'une nation, maintenant simplement un criminel. L'extérieur de personnes la voient toujours en tant que bon type de `', quelqu'un pour les aider. Que pourrait-elle faire maintenant cependant ?

La dernière fois elle a vu que l'extérieur… il était un à long terme il y a. Alors il y avait de personnel militaire sur chaque deuxième coin, prêt au projectile avec leur semi-finale-automatics. Elle a entendu l'année dernière qu'il y avait une protestation. Commencé par quelques moines, que pensaient-ils ? Leurs robes longues oranges et le chant pour la nourriture et le rachat avaient toujours été un symbole de paix, quelque chose les personnes requises. Toute la soudain il y avait un saccage de masse. Naturellement le gouvernement allait réagir, devraient-ils avoir su cela, mais tellement durement ? Les rues déjà remplies de crainte, de pauvreté et de quoi de plus ont vécu dans ces drains, ont été déchirées par violence. Le monde a regardé dessus, aucun pays bravent assez pour agir, lâches le sort de elles. Il l'a irritée que le tout monde était condamnent, juste comme ils avaient toujours. Seulement cette fois, le résultat de fin était bien plus mauvais ; le tir a été rapporté seulement des jours dans les protestations. N'est pas tellement beaucoup peuplent des morts, celui ce qu'elle a voulu du tout. Son nom a été dispersé partout le globe, les gens protestant dans son nom. Son but était pour une meilleure nation, pas le poids de toutes ces décès sur elle des épaules, est-ce que mais peut-être c'était la seule manière ? Elle n'était pas sûre. Il s'est attristé elle que les gens ont revu son visage, mais pas ceux des gens du commun qui avaient perdu leurs vies pour sa cause, quand elle n'était pas même impliquée. Le gouvernement a indiqué qu'elle avait aidé avec les projets ; mettez l'idée dans les têtes des personnes, mais c'avait lieu le long il y a de temps. Mais il était meilleur elle prennent le blâme, rien plus mauvais pourrait être jeté à elle, pas maintenant, même la mort était préférable à cet emprisonnement.

Elle des vues, trop radical alors, maintenant elle a su cela, un peu tard. Pourquoi ne pourrait-elle pas avoir été une fille simple du marché ? Elle pourrait avoir marché autour des rues avec un panier de fruit périlleux équilibré sur son chef, appelant pour peuple pour acheter son produit. Mais non, venant d'une famille instruite (son frère est allé à l'université. À Londres !) elle a décidé de lui faire des vues politiques entendues. Elle a su que les personnes normales n'ont pas discuté, ils a su les conséquences.

Elle a senti comme toutes femmes dans elle des livres, seulement ils étaient européens et beaucoup plus anciens qu'elle. Ils aussi ont été tenus en arrière pour avoir lieu avant leur heure, pour ne pas se conformer, étant les moutons noirs. Ils ont tout fini vers le haut assez d'heureux, mais pas de elle. Elle a découvert que la vie n'est pas toujours un fairytale ; les choses ne finissent pas toujours vers le haut heureusement toujours ensuite. Peuplez la matrice, pour les raisons fausses, tuée aux mains de ceux qui ont vécu la vie tellement vers l'arrière ; elle a espéré que ces meurtriers mourraient avec le sang du tout ceux qu'ils ont tués sur leurs mains, ne partant jamais de leur conscience. Les gens ont vécu dans la pauvreté, n'ont pas fait mourir l'eau propre, des maladies évitables. Les gens ont été tenus en arrière, des nations ont vécu sous l'âge moyen comme la règle. Les gens étaient des lâches, le monde ne devaient jamais là aider. Elle a su le préjudice, étant commandé par ceux qui vous ont détesté. Elle a su que la vie était injuste, ce ceci ne s'est pas produite dans d'autres endroits.

Toujours, journalier elle regarderait dehors sa fenêtre. Sentez l'humidité du broyage de la vie vers le bas sur elle. Mais journalier, par la pluie, elle verrait la lumière du soleil scintiller outre d'une feuille simple sur le manguier. Sûr, il pourrait y avoir des serpents dans son jardin, pythons voulant étrangler n'importe quelle créature qui a obtenu de leur manière. Il pourrait y avoir de brouillard opacifiant sa vue, ainsi profondément elle n'était pas sûre qu'elle se soulèverait jamais. Mais elle l'a sue qu'il y aurait toujours cette une feuille, seulement espoir était que, un jour, là serait également un arc-en-ciel.

Luz de la tierra de oro
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Luz de la tierra de oro

ella mira hacia fuera la ventana en la lluvia que vierte, apenas capaz de ver más allá del exterior justo del árbol de mango. Ella mira hacia fuera, pues ella ha hecho diario para los pares pasados de años. Ella puede recordar apenas como qué vida en el exterior era, aún menos comtemplaba cuánto debe haber cambiado puesto que ella lo vio por último. Todo lo que ella ve ahora es el interior de su casa, magnífico aunque puede ser, y, de vez en cuando cuando ella se siente hasta él, el jardín. Está torturando para ella, trabado para arriba en su hogar como si fuera una prisión. El lugar en donde ella ahora sentía una vez seguro un recinto y él no está como si ella era un león.

¿Qué cada día, pasa toda la hora? Todas esas largases horas pasadas leyendo los libros que ella ha manoseado con los dedos por años, el atascamiento finalmente que falla, apenas como todo en su vida, especialmente ella. Cada uno sabe su nombre, por lo menos ella piensa que todavía lo hacen, su herencia deben todavía estar hacia fuera allí.

Usted puede mirarla para arriba en libros, en el Internet. Usted la verá a veces en las noticias o en el papel. Siempre como el héroe, o, por lo menos, alguien que intentó ser el salvador de una nación. Una nación sobre la cual el resto del mundo frunció el ceño. Ella era, y puede ser que todavía sea vista como, un faro de la luz en una tierra de otra manera triste.

La trabaron para arriba. Ella sabía que qué ella hacía no sea el mejor movimiento de su carrera, pero ella no podría pensar en otra manera, él no escucharía sus protestas silenciosas. Traer la edición a la etapa del mundo se parecía como una buena idea en ese entonces, ahora sin embargo, ella no era tan seguro. El gobierno de la tierra de oro, la tierra ella incluso ahora llama su casero, era siempre mala, siempre una clase de la dictadura. Ella era abogado para la paz, la democracia y toda para las cuales estaba parado. Ella terminó para arriba bajo detención de la casa. El gobierno incluso cambió sus leyes para mantenerla su casa para la eternidad, nunca para considerar el mundo exterior otra vez. Había una patrulla de la muestra y de los militares de la parada fuera de su casa. El club del yate fue cerrado así que la gente no podría navegar allí. Tanto para ser la luz de una nación, ahora simplemente criminal. El exterior de la gente todavía la ve como el buen individuo del `', alguien para ayudarles. ¿Qué podría ella ahora hacer sin embargo?

La vez última ella vio que el exterior… él era un de largo plazo hace. Entonces había personal militar en cada segunda esquina, lista al tiro con su semi-automatics. Ella oyó el año pasado que había una protesta. ¿Comenzado por algunos monks, qué pensaban? Sus trajes anaranjados y el cantar para el alimento y el rescate habían sido siempre un símbolo de la paz, algo la gente necesitada. Todo el repentino allí era un alboroto total. ¿Por supuesto el gobierno iba a reaccionar, deben haber sabido eso, pero tan áspero? Las calles llenaron ya del miedo, pobreza y cualquier otra cosa vivió en esos drenes, fue rota en dos por violencia. El mundo miraba encendido, ningún país bastante valiente para tomar la acción, cobardes la porción de ellos. La encolerizó que lo hiciera fuera el todo el mundo condene, apenas como tenían siempre. Solamente este vez, el resultado final era lejos peor; el tirar fue divulgado solamente días en las protestas. Tan muchos pueblan a muertos, de que no son lo que ella deseó en todos. Su nombre fue dispersado por todas partes el globo, gente que protestaba en su nombre. ¿Su puntería estaba para una nación mejor, no el peso de todas esas muertes en ella los hombros, pero ésa era quizá la única manera? Ella no era segura. Entristecía a la que la gente vio su cara otra vez, pero no a las del pueblo que había perdido sus vidas para su causa, cuando ella no estaba incluso implicada. El gobierno dijo que ella había ayudado con la proyección; ponga la idea en las cabezas de la gente, pero eso era a lo largo hace de tiempo. Pero era mejor ella toma la culpa, nada peor podría no ahora ser lanzado en ella, incluso muerte era preferible a este confinamiento.

Ella las opiniónes, también radical en ese entonces, ahora ella sabía eso, un pedacito tarde. ¿Por qué no habría podido ella ser una muchacha simple del mercado? Ella habría podido caminar alrededor de las calles con una cesta de la fruta precario balanceada en su cabeza, llamando para poblar para comprar su producto. Pero no, viniendo de una familia educada (su hermano fue a la universidad. En Londres!) ella decidía hacerle las visiónes políticas oídas. Ella sabía que la gente normal no discutió, ellos sabía las consecuencias.

Ella sentía como todas las mujeres en ella los libros, sólo eran europeos y mucho más viejos que ella. Fueron sostenidos también detrás para ser antes de su hora, para no conformarse, siendo las ovejas negras. Terminaron todo encima bastante feliz, pero no de ella. Ella descubrió que la vida no es siempre un fairytale; las cosas no terminan siempre para arriba feliz siempre después. Pueble el dado, por las razones incorrectas, matado en las manos de los que vivieron vida tan al revés; ella esperaba que esos asesinos murieran con la sangre de todo el ésos que mataron en sus manos, nunca saliendo de su conciencia. La gente vivió en pobreza, no hizo agua limpia, morir de enfermedades preventable. Sostuvieron a la gente detrás, las naciones vivió bajo edad media como regla. La gente era cobardes, el mundo nunca debía allí ayudar. Ella sabía sobre prejudicar, siendo controlado por los que le odiaron. Ella sabía que la vida era injusta, ese esto no sucedió en otros lugares.

No obstante, diario ella miraría hacia fuera su ventana. Sienta la humedad del pounding de la vida abajo en ella. Pero diario, a través de la lluvia, ella vería la luz del sol el relucir de una sola hoja en el árbol de mango. Seguro, pudo haber serpientes en su jardín, pythons que querían estrangular a cualquier criatura que consiguiera de su manera. Pudo haber niebla que se nublaba su opinión, así que ella no era densamente segura que levantaría siempre. Pero ella le conocía que habría siempre esa una hoja, solamente esperanza era que, un día, allí también sería un arco iris.

Luce della terra dorata
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Luce della terra dorata

guarda fuori la finestra fisso nella pioggia versantesi, appena in grado di vedere oltre la parte esterna giusta dell'albero di mango. Osserva fuori, poichè ha fatto giornaliere per le ultime coppie degli anni. Può appena ricordarsi della che vita sulla parte esterna aveva luogo come, e tanto meno contempla quanto deve cambiare poiché lo ha visto l'ultima volta. Tutto che veda ora è la parte interna della sua casa, grande benchè possa essere e, occasionalmente quando ritiene fino esso, il giardino. È excruciating per lei, bloccato in su nella sua sede come se sia stato una prigione. Il posto in cui ora ha ritenuto una volta sicuro una recinzione ed esso non è come se sia stata un leone.

Che cosa ogni giorno, passa a tutto il tempo? Tutte quelle ore lunghe spese leggendo i libri che ha sfogliato per gli anni, il grippaggio infine che viene a mancare, appena come tutto altrimenti nella sua vita, particolarmente lei. Tutto conosce il suo nome, almeno lei pensa che ancora, la sua eredità debbano ancora essere fuori là.

Potete osservarli in su in libri, sul Internet. A volte la vedrete sulle notizie o nella carta. Sempre come il hero, o, almeno, qualcuno che provi ad essere il savior di una nazione. Una nazione su che il resto del mondo frowned. Era e potrebbe ancora essere vista come, un falò di luce in una terra al contrario misera.

La hanno bloccata in su. Ha saputo che che cosa stava facendo non sia il movimento migliore nella sua carriera, ma non potrebbe pensare ad un altro senso, non ascolterebbe le sue proteste silenziose. Portando l'edizione alla fase del mondo ha sembrato allora come una buona idea, ora comunque, lei non era così sicuro. Il governo della terra dorata, la terra persino ora denomina il suo domestico, era sempre difettosa, sempre una specie del dictatorship. Era un fautore per pace, la democrazia e tutta a che ha corrisposto. Si è conclusa in su sotto l'arresto della casa. Il governo persino ha cambiato le loro leggi per mantenerlo nella sua casa per eternity, per non vedere mai ancora il mondo esterno. Ci era una pattuglia del fanale di arresto e dei militari fuori della sua casa. Il randello del yacht era chiuso in modo da la gente non potrebbe navigare là. Così tanto per essere la luce di una nazione, ora soltanto un criminale. La parte esterna della gente ancora la vede come il buon tipo del `', qualcuno per aiutarla. Che cosa potrebbe ora fare comunque?

L'ultima volta ha visto che la parte esterna… esso era un molto tempo fa. Allora ci erano personali militari su ogni secondo angolo, aspettano al colpo con il loro semi-automatics. L'anno scorso si è sentita che ci era una protesta. Cominciato da alcuni monks, che cosa stavano pensando? I loro abiti arancioni e chanting per l'alimento e l'estinzione erano stati sempre un simbolo di pace, qualcosa la gente stata necessaria. Tutto l'improvviso là era un rampage totale. Naturalmente il governo stava andando reagire, dovrebbero conoscere così con severità quello, ma? Le vie già riempite di timore, di povertà e di qualsiasi altra cosa hanno vissuto in quegli scoli, sono state staccate dalla violenza. Il mondo ha osservato sopra, nessun paese abbastanza brave per agire, vigliacchi il lotto di loro. La faceva arrabbiare che il tutto il mondo era condanna, appena come hanno avuti sempre. Soltanto questo volta, il risultato finale era ben più difettoso; la fucilazione è stata segnalata soltanto i giorni nelle proteste. Tanti popolano i morti, quello non sono che cosa ha desiderato affatto. Il suo nome è stato sparso dappertutto il globo, la gente che protesta nel suo nome. Il suo scopo era per una nazione migliore, non il peso di tutte quelle morti su lei spalle, ma forse quello era l'unico senso? Non era sicura. Ha rattristato lei che la gente ha visto ancora la sua faccia, ma non quelle della gente comune che aveva perso le loro vite per la sua causa, quando non era neppure implicata. Il governo ha detto che aveva aiutato con progettare; metta l'idea nelle teste della gente, ma quello aveva luogo lungo tempo fa. Ma era migliore lei prende la colpa, niente di più difettoso potrebbe non ora essere gettato lei, persino morte era preferibile a questa relegazione.

Lei viste, ugualmente radicale allora, ora ha conosciuto in ritardo quella, una punta. Perchè non potrebbe essere una ragazza semplice del mercato? Potrebbe camminare intorno alle vie con un cestino di frutta rischioso equilibrato sulla sua testa, denominante per popolare per comprare i suoi prodotti. Ma no, venente da una famiglia istruita (il suo fratello è andato all'università. A Londra!) ha deciso renderle le viste politiche sentite. Ha saputo che la gente normale non ha discusso, ha conosciuto le conseguenze.

Ha ritenuto come tutte le donne in lei i libri, solo erano europei e molto più vecchi della lei. Anche sono stati tenuti indietro per avere luogo prima del loro tempo, per non essere conforme, essendo le pecore nere. Interamente si sono conclusi su ragionevolmente felice, ma non sulla lei. Ha scoperto che la vita non è sempre un fairytale; le cose non si concludono sempre felicemente in su mai dopo. Popoli il dado, per i motivi errati, ucciso alle mani di coloro che ha vissuto vita così indietro; ha sperato che quegli assassini morissero con l'anima del tutto quelli hanno ucciso sulle loro mani, non lascianti mai la loro coscienza. La gente ha vissuto nella povertà, non ha fatta morire l'acqua pulita, delle malattie preventable. La gente è stata tenuta indietro, nazioni ha vissuto sotto l'età centrale come la regola. La gente era vigliacchi, il mondo non doveva mai là aiutare. Ha saputo circa il pregiudizio, essendo controllando da quelli che li odiavano. Ha saputo che la vita era ingiusta, quel questo non è accaduto in altri posti.

Eppure, giornaliere osserverebbe fuori la sua finestra. Ritenga l'umidità di pounding di vita giù su lei. Ma giornaliere, attraverso la pioggia, vedrebbe la luce solare glistening fuori di singolo foglio sull'albero di mango. Sicuri, ci potrebbero essere serpenti nel suo giardino, pythons che vogliono strangolare tutta la creatura che ha ottenuto nel loro senso. Ci potrebbe essere nebbia che si apanna il suo punto di vista, in modo da non era a strati sicura che alzerebbe mai. Ma la ha conosciuta che ci sarebbe sempre quel un foglio, soltanto speranza era che, un giorno, là inoltre sarebbe un arcobaleno.

Licht des goldenen Landes
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Licht des goldenen Landes

starrt sie heraus das Fenster in den auslaufenden Regen an, kaum fähig, hinter die gerechte Außenseite des Mangobaums zu sehen. Sie schaut heraus, da sie tägliches für die letzten Paare von Jahren getan hat. Wie sie kann kaum sich erinnern an welches Leben auf der Außenseite war, erwägt geschweige denn, wieviel es geändert haben muß, da sie es zuletzt sah. Aller, den sie ist sieht jetzt, das Innere ihres Hauses, großartig, obwohl er sein kann, und, gelegentlich, wenn sie bis zu ihm fühlt, der Garten. Es ist für sie unerträglich, verriegelt oben in ihrem Haus, als ob es ein Gefängnis war. Der Platz, in dem sie einmal sicher jetzt eine Einschließung fühlte und es sind, nicht als ob sie ein Löwe war.

Was führen jeder Tag, alle Zeit? Alle jene langen Stunden verbracht, die Bücher, die sie für Jahre, abgegriffen hat die schließlich ausfallende Schwergängigkeit lesend, gerade wie alles sonst in ihrem Leben, besonders sie. Jeder kennt ihren Namen, mindestens sie denkt, daß sie noch, ihr Vermächtnis müssen noch heraus dort sein.

Sie können sie oben in den Büchern, auf dem Internet schauen. Manchmal sehen Sie sie auf den Nachrichten oder im Papier. Immer als der Held oder mindestens jemand, der versuchte, der Retter einer Nation zu sein. Eine Nation, der der Rest der Welt nach die Stirn runzelte. Sie war und konnte wie noch gesehen werden, ein Leuchtfeuer des Lichtes in einem anders dismal Land.

Sie verriegelten sie oben. Sie wußte, daß, was sie tat, nicht die beste Bewegung in ihrer Karriere seien Sie, aber sie könnte nicht an eine andere Weise denken, sie würde hören nicht zu ihren leisen Protesten. Das Holen der Ausgabe zum Weltstadium schien wie eine gute Idee zu der Zeit, jetzt zwar, sie war nicht so sicher. Die Regierung des goldenen Landes, das Land benennt sie ihr Haupt sogar jetzt, war immer schlecht, immer eine Diktaturart. Sie war ein Fürsprecher für Frieden, Demokratie und alle, die für stand. Sie wurde oben unter Hausanhalten fertig. Die Regierung änderte sogar ihre Gesetze, um sie in ihrem Haus für Ewigkeit zu halten, um die äußere Welt nie wieder zu sehen. Es gab eine Endzeichen- und -militärpatrouille außerhalb ihres Hauses. Die Yachtverein wurde geschlossen, also konnten Leute nicht dort segeln. Soviel für Sein das Licht einer Nation, jetzt bloß ein Verbrecher. Leuteaußenseite sehen sie noch als der `gute Kerl', jemand, um ihnen zu helfen. Was könnte sie jetzt zwar tun?

Das letzte Mal sah sie, daß die Außenseite… es vor ein langfristiges war. Dann gab es militärisches Personal auf jeder zweiten Ecke, die zum Schuß mit ihrem semi-automatics bereit ist. Letztes Jahr hörte sie, daß es einen Protest gab. Begonnen durch einige Mönche, was dachten sie? Ihre orange Roben und das Singen für Nahrung und Abzahlung waren immer ein Symbol des Friedens gewesen, etwas die benötigten Leute. Das ganzes plötzliches dort war eine Masse randalieren. Selbstverständlich war die Regierung im Begriff zu reagieren, sollten sie den so rauh gewußt haben, aber? Die Straßen füllten bereits mit Furcht, Armut und was sonst gelebt in jenen Abflüssen, durch Gewalttätigkeit auseinandergerissen wurden. Die Welt schaute an, kein Land, das genug, um Maßnahmen, Feiglinge zu ergreifen das Los von ihnen tapfer ist. Es verärgerte sie, daß die alle Welt war verurteilen, gerade wie sie immer hatten. Nur dieses mal, war das Ende Resultat weit schlechter; das Schießen wurde nur Tage in die Proteste berichtet. So viele bevölkeren Tote, den ist nicht, was sie an allen wünschte. Ihr Name wurde ganz über die Kugel, die Leute zerstreut, die in ihrem Namen protestieren. Ihr Ziel war für eine bessere Nation, nicht das Gewicht von allen jenen Todesfällen auf ihr Schultern, aber möglicherweise war die die einzige Weise? Sie war nicht sicher. Es betrübte sie, daß Leute ihr Gesicht wieder sahen, aber nicht die der gewöhnlichen Leute, die ihre Leben für ihre Ursache verloren hatten, als sie nicht sogar beteiligt war. Die Regierung sagte, daß sie bei scheming geholfen hatte; setzen Sie die Idee in Köpfe entlang der Leute, aber das war Zeit vor. Aber es war sie nimmt die Schuld, nichts besser, die schlechter ist, könnte an ihr nicht jetzt geworfen werden, sogar Tod war vorzuziehend zu dieser Beschränkung.

Sie Ansichten, auch Radikal zu der Zeit, jetzt wußte sie die, eine Spitze spät. Warum nicht könnte sie ein einfaches Marktmädchen gewesen sein? Sie könnte um die Straßen mit einem Korb der Frucht gegangen sein prekär ausgeglichen worden auf ihrem Kopf und benennen, um Völker, um ihr Erzeugnis zu kaufen. Aber Nr., kommend von einer gebildeten Familie (ihr Bruder ging zur Universität. In London!) sie entschied, die politischen gehörten Ansichten zu bilden sie. Sie wußte, daß normale Leute nicht argumentierten, sie kannte die Konsequenzen.

Sie glaubte wie alle Frauen in ihr Büchern, nur sie europäisch und viel älter als sie waren. Sie auch wurden zurück für Sein vor ihrer Zeit, für das Anpassen nicht gehalten und waren die schwarzen Schafe. Sie beendeten ganz herauf ziemlich glückliches, aber nicht sie. Sie fand heraus, daß das Leben nicht immer ein fairytale ist; Sachen nicht immer beenden oben glücklich überhaupt nachher. Bevölkeren Sie den Würfel, aus den falschen Gründen, getötet an den Händen von denen, die Leben so rückwärts lebten; sie hoffte, daß jene Mörder mit dem Blut von allem die, die sterben würden sie auf ihren Händen töteten und nie ihre Gewissenhaftigkeit verlassen würden. Leute lebten in der Armut, ließen sauberes Wasser, nicht, an den vermeidbaren Krankheiten sterben. Leute wurden zurück, Nationen lebten unter mittlerem Alter wie Richtlinie gehalten. Leute waren Feiglinge, die Welt sollten nie dort helfen. Sie kannte in Vorurteil aus und gesteuert wurde durch die, die Sie haßten. Sie wußte, daß das Leben unfair war, dieses dieses geschah nicht in anderen Plätzen.

Noch täglich würde sie heraus ihr Fenster schauen. Glauben Sie der Feuchtigkeit des Lebens, unten auf ihr zu zerstoßen. Aber täglich, durch den Regen, würde sie das Tageslicht sehen, weg von einem einzelnen Blatt auf dem Mangobaum zu glitzern. Sicher, konnte es Schlangen in ihrem Garten, die Pythonschlangen geben, die willen, jedes mögliches Geschöpf einzuschnüren, das in ihrer Weise erhielt. Es konnte den Nebel geben, der ihre Ansicht bewölkt, also dick war sie nicht sicher, daß sie überhaupt anheben würde. Aber sie wußte, daß es immer dieses ein Blatt geben würde, sie nur Hoffnung war, daß, ein Tag, dort auch ein Regenbogen sein würde.

Luz da terra dourada
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Luz da terra dourada

olha para fora a janela na chuva derramando, mal capaz de ver após a parte externa justa da árvore de mango. Olha para fora, porque fêz diário para os últimos pares dos anos. Pode mal recordar que vida na parte externa se realizava como, deixou contempla sozinho quanto deve ter mudado desde que o viu por último. Tudo que vê é agora o interior de sua casa, grande embora pode ser, e, ocasionalmente quando sente até ele, o jardim. É excruciating para ela, travado acima em seu repouso como se era uma prisão. O lugar onde sentiu uma vez seguro agora um cerco e não estão como se era um leão.

Que cada dia, passa a toda a hora? Todas aquelas horas longas gastadas lendo os livros que manuseou por anos, o emperramento que falha finalmente, apenas como tudo mais em sua vida, especialmente ela. Todos sabe seu nome, pelo menos ela pensa que ainda, seu legacy devem ainda estar para fora lá.

Você pode olhá-la acima nos livros, no Internet. Às vezes você vê-la-á na notícia ou no papel. Sempre como o herói, ou, pelo menos, alguém que tentou ser o savior de uma nação. Uma nação de que o descanso do mundo frowned em cima. Era, e podia ainda ser vista como, uma baliza da luz em uma terra de outra maneira dismal.

Travaram-na acima. Soube que o que fazia não seja o mais melhor movimento em sua carreira, mas não poderia pensar de uma outra maneira, ele não escutaria seus protestos silenciosos. Trazer a edição ao estágio do mundo pareceu como uma idéia boa naquele tempo, agora though, ela não era assim certo. O governo da terra dourada, a terra chama seu home mesmo agora, era sempre má, sempre uma sorte do dictatorship. Era um advogado para a paz, a democracia e o tudo que estêve para. Terminou acima sob a apreensão da casa. O governo mudou mesmo suas leis para mantê-la em sua casa para o eternity, para ver nunca outra vez o mundo exterior. Havia uma patrulha do sinal e das forças armadas do batente fora de sua casa. O clube do yacht foi fechado assim que os povos não poderiam sail lá. Tanto para ser a luz de uma nação, agora meramente um criminoso. A parte externa dos povos vê-a ainda como o guy bom do `', alguém para ajudar-lhes. Que poderia fazer agora though?

A última vez viu que a parte externa… ele era uma estadia longa há. Então havia pessoal militar em cada segundo canto, pronto ao tiro com seu semi-automatics. O ano passado ouviu-se que havia um protesto. Começado por alguns monks, que pensavam? Suas vestes alaranjadas e chanting para o alimento e o redemption tinham sido sempre um símbolo da paz, algo os povos necessitados. Toda a repentino lá era um rampage maciço. Naturalmente o governo estava indo reagir, devem ter sabido aquele, mas assim áspera? As ruas encheram-se já com o medo, pobreza e o o que vivido mais naqueles drenos, foram rasgados distante pela violência. O mundo olhou sobre, nenhum país bravo bastante para fazer exame da ação, cobardes o lote deles. Irritou-a que todo o mundo era condemn, apenas como tiveram sempre. Somente esta vez, o resultado de fim era distante mais mau; disparar foi relatado somente dias nos protestos. Assim muitos povoam mortos, aquele não são o que quis em tudo. Seu nome foi dispersado toda sobre o globo, pessoa que protesta em seu nome. Seu alvo era para uma nação melhor, não o peso de todas aquelas mortes nela ombros, mas talvez aquela era a única maneira? Não era certa. Entristeceu a que os povos viram sua cara outra vez, mas não aquelas dos povos comuns que tinham perdido suas vidas para sua causa, quando não era mesmo involvida. O governo disse que tinha ajudado com planejar; ponha a idéia nas cabeças do pessoa, mas isso realizava-se ao longo do tempo há. Mas era melhor ela faz exame da culpa, nada mais má poderia ser jogado nela, não agora, mesmo morte era preferível a este confinamento.

Ela vistas, demasiado radical naquele tempo, agora soube aquela, um bocado tarde. Por que não poderia ter sido uma menina simples do mercado? Poderia ter andado em torno das ruas com uma cesta da fruta balançada precariously em sua cabeça, chamando-se para povoar para comprar seu produto. Mas No., vindo de uma família educada (seu irmão foi à universidade. Em Londres!) decidiu-se fazer-lhe as vistas políticas ouvidas. Soube que os povos normais não discutiram, eles soube as conseqüências.

Sentiu como todas as mulheres nela livros, only eram europeus e muito mais velhos do que ela. Foram prendidos demasiado para trás realizando-se antes de sua hora, para não se conformar, sendo os carneiros pretos. Terminaram toda acima de razoavelmente feliz, mas não da ela. Encontrou para fora que a vida não é sempre um fairytale; as coisas não terminam sempre acima feliz sempre em seguida. Povoe o dado, para as razões erradas, matado nas mãos daquelas que viveram vida assim para trás; esperou que aqueles murderers morressem com o sangue do todo o aqueles que mataram em suas mãos, nunca saindo de seu conscience. Os povos viveram na pobreza, não tiveram a água limpa, morrida de doenças preventable. Os povos foram prendidos para trás, nações viveram sob a idade média como a régua. Os povos eram cobardes, o mundo deviam nunca lá ajudar. Soube sobre o preconceito, sendo controlado por aqueles que o odiaram. Soube que a vida era unfair, esse isto não aconteceu em outros lugares.

Ainda, diário olharia para fora sua janela. Sinta a umidade do pounding da vida para baixo nela. Mas diário, através da chuva, veria a luz solar glistening fora de uma única folha na árvore de mango. Certo, pôde haver serpentes em seu jardim, pythons que querem estrangular toda a criatura que começasse em sua maneira. Pôde haver névoa que clouding sua vista, assim que densamente não era certa que levantaria sempre. Mas conheceu-a que haveria sempre essa uma folha, somente esperança era que, um dia, lá seria também um arco-íris.

Tända av det guld- landet
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Tända av det guld- landet som

hon stirrar ut fönstret in i spöregnet som knappt är kompetent att se förflutna den rättvisa yttersidan för mangotreen. Hon ser ut, som hon har gjort dagligt för jumbon kopplar ihop av år. Hon kan knappt minnas vilket liv på yttersidan var likt, l5At bara för att beskåda, hur mycket den måste ha ändrat, sedan hon varar sågar den. Allt som hon ser är nu, insidan av hennes hus, tusen dollar, fast det kan vara, och, tillfälligt när henne känselförnimmelser upp till det, trädgården. Det är excruciating för henne, låst upp i hennes hem som, om det var ett fängelse. Förlägga, var hon klädde med filt en gång kassaskåp nu en bilaga, och det är inte som, om hon var en lion.

Vad passerar varje dag, hela tiden? All den lång tid spenderad läsning bokar henne har tummt för år, bandet som missar slutligen, rättvis något liknande allt annars i hennes liv, henne speciellt. Alla vet hennes känt, henne åtminstone funderare som de stillar, hennes legat måste stilla är ut där.

Du kan se henne upp i bokar, på internet. Ibland ska du ser henne på nyheterna eller i det pappers-. Alltid som hjälten eller, åtminstone, någon som försökte att vara frälsaren av en nation. En nation som vila av världen frowned på. Hon var och kan ses fortfarande som, en fyr av ljust i ett annars dystert land.

De låste upp henne. Hon visste, att vad hon var att göra som skulle för att inte vara den bäst flyttningen i hennes karriär, men henne inte kunde funderare av another långt, dem skulle för att inte lyssna till hennes tysta protester. Komma med utfärda till världen arrangera som verkas likt en bra idé på tiden, nu though, henne var inte så säkert. Regeringen av det guld- landet, landet var hon appeller hennes hem- även nu, alltid dåligan, alltid en diktatur sorterar. Hon var en förkämpe för fred, demokrati och alla som stod för. Hon avslutade upp under husgripande. Regeringen ändrade även deras lagar till uppehället henne i hennes hus för evighet, aldrig för att se världen utanför igen. Det fanns ett stopp undertecknar och den militära patrullen utanför hennes hus. Yachtklubban stängdes, så folket kunde inte segla där. Så mycket för att vara det ljust av en nation, nu bara en brottsling. Ser folket utvändig stillbild henne som `- god man', någon för att hjälpa dem. Vad kunde hon göra nu though?

Sista gång sågar hon yttersidan,… som det var a längesedan. Därefter fanns det militär personal på varje understöder tränga någon, ordnar till till skjutit med deras halvt-automatics. I fjol hörde hon att det fanns en protest. Startat av några monks, vad var de tänkande? Deras orange skrud och att skandera för mat och befrielse hade alltid varit ett symbol av fred, något det behövda folket. Allt ett plötsligt där var ett samlasraseri. Naturligtvis gick regeringen att reagera, bör de ha bekant det, men så skarpt? Gatorna som fylldes redan med skräck, armod och hur som helst som boddes i de avrinningar, var upprivna vid våld. Världen såg på, ingen landsindiankrigare nog för att ta handlingen, fegisar raddan dem. Det retade upp henne att den alla världen var fördömer, den rättvisa något liknande som de hade alltid. Endast denna tid, var avslutaresultatet långt värre; skyttet anmäldes endast dagar in i protesterna. Så många bemannar dead, det är inte vad hon önskade alls. Hennes känt spriddes all över jordklotet, folk som protesterar i hennes känt. Hennes syfte var för en bättre nation, inte väga, allra som de dödar på henne knuffar, men kanske var det det enda långt? Hon var inte säker. Det saddened henne att folket sågar henne vänder mot igen, men inte de av allmänningfolket som hade borttappadt deras liv för henne att orsaka, då hon var inte ens involverad. Regeringen sade att hon hade hjälpt med schemalägga; sätt idén in i folkets huvud, men det ägde rum längs tid sedan. Men det var bättre henne tar klander, ingenting som var värre, kunde kastas på henne, inte nu, även död var helst till denna fångenskap.

Hon beskådar, för radikalen på tiden, henne visste nu det, a bet sent. Why inte kunde hon ha varit ett enkelt marknadsför flickan? Hon kunde ha gått runt om gatorna med en korg av frukt som balanserades precariously på hennes huvud som kallar för att bemanna till köp hennes jordbruksprodukter. Men nr. som är kommande från en bildad familj (hennes broder gick till universitetar. I London!) hon avgjorde att göra hennes politiskt beskådar hört. Hon visste, att det normalafolket inte argumenterade, dem visste följderna.

Hon klädde med filt något liknande som alla kvinnor i henne bokar, only de var europén och mycket äldre än henne. De rymdes för tillbaka för att äga rum för deras tid, för att inte att inordna sig och att vara de svart fåren. De avslutade all upp ganska lyckligt, men henne inte. Hon grundar ut att liv inte är alltid en saga; saker avslutar inte alltid upp lyckligt någonsin after. Bemanna matrisen, for fel resonerar, dödat på räcker av de som bodde liv så tillbaka; hon hoppas de skulle mördare dör med blod allra de som de dödade på deras räcker och aldrig att lämna deras samvete. Folket som boddes i armod, hade inte rengöring att bevattna, dött av som kan hindras sjukdomar. Folket rymdes tillbaka, nationer som boddes under mellersta åldernågot liknande, härskar. Folket var fegisar, världen skulle aldrig där hjälpa. Hon visste om fördom, kontrolleras av de som hatade dig. Hon visste, att liv var orättvist, det detta händde inte i annan förlägger.

Stillbilden som var daglig skulle hon, look ut hennes fönster. Känselförnimmelse som fuktigheten av livdunkande besegrar på henne. Men dagligt, till och med regna, skulle hon ser solljuset som glittrar av en singelleaf på mangotreen. Säkert kan det är ormar i hennes trädgård, villiga pytonormer för att strypa någon varelse som fick i deras långt. Det kan är dimma som fördunklar henne beskådar, så tjockt var hon inte säker att den skulle någonsin elevatorn. Men hon visste, att det skulle alltid finns den en leaf, henne endast hopp var att, en dag som där också skulle är en regnbåge.

Свет золотистой земли
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Свет золотистой земли

она gazes вне окно в дождь, трудно способный для того чтобы увидеть за снаружи вала мангоа справедливым. Она смотрит вне, по мере того как она сделала ежедневное для последних пар лет. Она может трудно вспомнить что жизнь на снаружи был как, let alone предусмотрела она должна изменить в виду того что она на последнем месте увидела ее. Все, котор она видит теперь будет внутренностью ее дома, грандиозной хотя она может быть, и, случайн когда она чувствует до ее, садом. Оно excruciating для ее, зафиксированное вверх в ее доме если это было тюрьмой. Место где она раз чувствовала безопасно теперь приложение и она не если она была львом.

Каждый день, проходит полностью временем? Все те ые долгие часы читающ книги, котор она thumbed на леты, вязку окончательно терпя неудачу, как раз как все еще в ее жизни, специально ей. Каждое знает ее имя, по крайней мере она думает они все еще делает, ее legacy должно все еще быть вне там.

Вы можете посмотреть ее вверх в книгах, на интернете. Иногда вы будете видеть ее на новостях или в бумаге. Всегда как герой, или, по крайней мере, кто-то которое попыталось быть savior нации. Нация rest of the world нахмурилось на. Она была, и могла все еще быть увидена как, маяк света в в противном случае dismal земле.

Они зафиксировали ее вверх. Она знала что она делала не был самым лучшим движением в ее карьере, но она не смогла думать другой дороги, они не слушала бы к ее молчком протестам. Приносить вопрос к этапу мира показался как хорошая идея вовремя, теперь однако, ей не был настолько уверен. Правительство золотистой земли, земля она вызывает ее домашнее даже теперь, была всегда плох, всегда вид диктатуры. Она была защитником для мира, народовластия и всех которого устоял для. Она закончилась вверх под арестованием дома. Правительство даже изменило их законы для того чтобы держать ее в ее доме для вечности, никогда для того чтобы не видеть внешний мир снова. Был знак стопа и воискаа патрулируют вне ее дома. Закрыло клуб яхты поэтому люди не смогли sail там. So much для быть светом нации, теперь просто преступником. Снаружи людей все еще видит ее как ванта `хорошая', кто-то для того чтобы помочь им. Смогла она сделать теперь однако?

Прошлый раз она увидела снаружи… оно было длиннее время тому назад. После этого были воинский персонал на каждом втором угле, готовом к съемке с их semi-automatics. В прошлом году она услышала был протест. Я начаты некоторыми monks, они думали? Их померанцовые робы и chanting для еды и выкупления всегда были символом мира, что-то необходимы люди. Все из неожиданного там было массовым rampage. Of course правительство шло прореагировать, они должны иметь известно то, но настолько жестковато? Улицы уже заполненные с страхом, скудостью и whatever else жили в тех стоках, были tear apart расправой. Посмотрели, что дальше, никакая страна храбрейшая достаточно принял мир действие, трусы серия их. Оно злило ее что полностью мир сделал был судит, как раз как они всегда имели. Только это время, конечный результат был далеко более плох; снимать сообщил только дни в протесты. Настолько много населяют умерших, того не она хотела на всех. Ее имя было разбросано повсюду глобусу, людям протестуя в ее имени. Ее цель была для более лучшей нации, не веса всех тех смертей на ей плечи, но возможно то была единственная дорога? Она не была уверенн. Оно опечалило ее что люди видели ее сторону снова, но не то из простые люди которое потеряло их жизни для ее причины, когда она не была даже involved. Правительство сказало что она помогла с замышлять; положите идею в головки людей, но то находилось вдоль времени тому назад. Но было более лучше она принимает поричание, ничего более плохое смогло быть брошено на ее, теперь, даже смерть было предпочтительно к этому удерживанию.

Она взгляды, слишком радикал вовремя, теперь она знала то, бит поздно. Почему не смогла она быть просто девушкой рынка? Она смогла погулять вокруг улиц при корзина плодоовощ precariously сбалансированная на ее головке, вызывая для того чтобы населить для того чтобы купить ее продукцию. Но нет, приходя от educated семьи (ее брат пошел к университету. В лондоне!) она решила сделать ее услышанные общественно-политическия воззрения. Она знала что нормальные люди не поспорили, они знала последствия.

Она чувствовала как все женщины в ей книги, только они были европейски и гораздо старе чем она. Они слишком держались назад для быть перед их временем, для не соответствовать, был черными овцами. Они совсем закончились вверх по справедливо счастливому, но не ей. Она нашла вне что жизнью не будет всегда fairytale; вещи всегда не кончаются вверх счастливо всегда поже. Населите плашку, для неправильных причин, убитую на руках тех которые жили жизнь настолько ОН назад; она понадеялась те душегубы умрут с кровью всего те, котор они убило на их руках, никогда не выходя их совесть. Люди жили в скудости, не имели чистую воду, умереться preventable заболеваний. Люди держались назад, нации жили под средние века как правило. Люди были трусами, мир должен не были никогда там помочь. Она знала о предубежденности, контролируемо теми которые ненавидели вас. Она знала что жизнь была шестякина, т это не случилась в других местах.

Все еще, ежедневно она посмотрела бы вне ее окно. Чувствуйте влажность толчения жизни вниз на ей. Но ежедневно, через дождь, она увидела бы, что солнечний свет glistening с одиночных листьев на вале мангоа. Уверенн, могло быть змейки в ее саде, pythons завещая задушить любую тварь которая получила в их дороге. Могло быть туман заволакивая ее взгляд, поэтому толщиной она не была уверенн что она всегда будет подниматься. Но она знала что всегда будет те один листь, ее только упование была что, одним днем, там также будет радуга.

Licht van het Gouden Land
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Licht van het Gouden Land

staart zij uit het venster in de gietende regen, nauwelijks bekwaam om voorbij de mangoboom enkel buiten te zien. Zij kijkt uit, aangezien zij elke dag voor het laatste paar van jaren heeft gedaan. Zij kan nauwelijks herinneren welk leven op de buitenkant als was, laat staan overweegt hoeveel het moet veranderd hebben aangezien zij het het laatst zag. Allen zij ziet nu is de binnenkant van haar huis, grand hoewel het kan zijn, en, nu en dan wanneer zij tot het voelt, de tuin. Het is martelend voor haar, omhoog gesloten in haar huis alsof het een gevangenis was. De plaats waar zij eens veilig nu een bijlage voelde en het is niet alsof zij een leeuw was.

Wat over de hele tijd gaat elke dag? Al die lange doorgebrachte uren het lezen van de boeken die zij, de band die definitief ontbreekt jarenlang heeft beduimeld, enkel als al het andere in haar leven, vooral haar. Iedereen kent haar naam, minstens denkt zij zij nog, moet haar erfenis nog daar zijn.

U kunt kijken haar omhoog in boeken, op Internet. Soms zult u haar op het nieuws of in het document zien. Altijd als held, of, minstens, iemand die savior van een natie probeerden te zijn. Een natie wie de rest van de wereld op fronste. Zij was, en zou nog kunnen worden gezien als, een baken van licht in een anders somber land.

Zij sloten omhoog haar. Zij wist dat wat zij deed niet de beste beweging in haar carrière zou zijn, maar zij kon niet aan een andere manier denken, zouden zij niet aan haar stille protesten luisteren. Brengen van de kwestie aan het wereldstadium scheen tegelijkertijd als een goed idee, nu niettemin, zij was niet zo zeker. De overheid van het gouden land, het land zij haar huis zelfs nu roept, was altijd slecht, altijd een dictatuursoort. Zij was een verdediger voor vrede, democratie en dat alles bevonden voor. Zij beëindigde omhoog onder huisarrestatie. De overheid veranderde zelfs hun wetten om haar in haar huis voor eeuwigheid te houden, nooit om de buitenwereld opnieuw te zien. Er waren een eindeteken en een militaire patrouille buiten haar huis. De jachtclub was gesloten zo mensen kon niet daar varen. Zo veel voor het zijn het licht van een natie, nu slechts een misdadiger. De buitenkant van mensen ziet haar nog als goede kerel `', iemand hen helpen. Wat kon zij niettemin nu doen?

De laatste tijd die zij de buitenkant… het lang geleden was heeft gezien. Dan was er militair personeel op elke tweede hoek, klaar aan schot met hun semi-automatics. Vorig jaar hoorde zij er een protest was. Begonnen door sommige monniken, wat dachten zij? Hun oranje robes en het chanting voor voedsel en afkoop waren altijd een symbool van vrede geweest, iets de nodig mensen. Plotseling was er een massauitzinnigheid. Natuurlijk ging de overheid reageren, zij zouden dat, maar zo ruw moeten geweten hebben? De straten die reeds met vrees, armoede worden gevuld en wat er ook anders in die afvoerkanalen leefde, werden verscheurd door geweld. De wereld zag eruit, geen land moedig genoeg om actie, lafaards te voeren de partij van hen. Het irriteerde haar dat de al wereld was veroordeelt deed, enkel als altijd hadden zij. Slechts dit keer, was het eindresultaat veel slechter; het ontspruiten werd gemeld slechts dagen in de protesten. Zo vele dode mensen, dat niet is wat zij bij allen wilde. Haar naam werd verspreid helemaal over de bol, mensen die in haar naam protesteren. Haar doel was voor een betere natie, niet het gewicht al die sterfgevallen op haar schouders, maar misschien was dat de enige manier? Zij was niet zeker. Het bedroefte haar dat de mensen haar gezicht opnieuw, maar niet die van de gemeenschappelijke mensen zagen die hun leven voor haar oorzaak hadden verloren, toen zij niet zelfs geïmpliceerd. was. De overheid zei dat zij met het plannen had geholpen; zet het idee in de hoofden van mensen, maar dat was langs tijd geleden. Maar het was beter zij neemt de schuld, zou niets slechter bij haar kunnen worden geworpen, niet nu, zelfs was de dood verkieslijk aan deze beperking.

Haar te radicale meningen, tegelijkertijd, nu wist zij dat, een laat beetje. Waarom kon niet zij is geweest een eenvoudig marktmeisje? Zij kon rond de straten met een mand fruit zwak evenwichtig op haar hoofd, dat aan mensen gelopen hebben haar opbrengst roept te kopen. Maar nr, dat uit een opgeleide familie komt (haar broer ging naar universiteit. In Londen!) zij besliste haar politieke meningen gehoord te maken. Zij wist dat de normale mensen niet debatteerden, kenden zij de gevolgen.

Zij voelde als alle vrouwen in haar boeken, slechts waren zij Europees en veel ouder dan zij. Zij werden ook tegengehouden voor het zijn vóór hun tijd, voor het in overeenstemming zijn niet, zijnd de zwarte schapen. Zij allen beëindigden omhoog vrij gelukkig, maar niet zij. Zij kwam te weten dat het leven niet altijd een fairytale is; de dingen beëindigen niet altijd omhoog gelukkig ooit daarna. De mensen sterven, om de verkeerde redenen, gedood bij de handen van zij die het leven zo achteruit leefden; zij hoopte die moordenaars met het bloed van die allemaal zouden sterven zij op hun handen doodden, nooit verlatend hun geweten. De mensen leefden in armoede, hadden geen schoon water, stierven aan te voorkomen ziekten. De mensen werden tegengehouden, leefden de naties onder middenleeftijd zoals regel. De mensen waren lafaards, moest de wereld nooit daar helpen. Zij was van nadeel op de hoogte dat, door die wordt gecontroleerd die u haatten. Zij wist dat het leven oneerlijk was, dat dit niet in andere plaatsen gebeurde.

Nog, elke dag zou zij uit haar venster kijken. Voel de vochtigheid van het leven het verpletteren neer op haar. Maar elke dag, door de regen, zou zij het zonlicht zien glinsterend van één enkel blad op de mangoboom. Zeker, zou er slangen in haar tuin kunnen zijn, pythons bereid om om het even welk schepsel te wurgen dat op hun manier kreeg. Er zou kunnen mist zijn die haar mening betrekt, zodat dik was zij niet zeker dat het ooit zou opheffen. Maar zij wist dat er altijd zou zijn dat één blad, haar slechts hoop was dat, één dag, er ook een regenboog zou zijn.

ضوء من الأرض ذهبيّة
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
ضوء من الأرض

ذهبيّة يحدّق هو خارجا النافذة داخل ال يصبّ مطر, بصعوبة يمكن أن يرى بعد ال [منغو تر] خارج صحيحة. هو ينظر خارجا, بما أنّ هو قد أتمّ يوميّة للزوج متأخّرة سنون. هو يستطيع بصعوبة تذكّرت ما حياة على الخارج كان مثل, بل يتأمّل كم هو ينبغي يتلقّى غيّرت بما أنّ هو أخيرا رأى هو. كلّ هو يرى الآن الداخل من منزله, عظيمة رغم أنّ هو يمكن كنت, و, أحيانا عندما يشعر هو حتّى هو, الحديقة. هو شديد الألم ل ه, يقفل فوق في منزله [أس يف] كان هو سجن. ليس المكان حيث هو مرّة [فلت سف] الآن إحاطة وهو [أس يف] هو كان أسد.

ماذا أن كلّ يوم, أن يمرّ [ألّ ث] وقت? كلّ أنّ [لونغ هوور] ينفق يقرأ الكتب هو قد قلّل لسنون, الالتصاق أخيرا [فيلينغ], فقط مثل كلّ شيء وإلّا في حياته, خصوصا ه. كلّ شخص يعرف اسمه, على الأقلّ هو يفكّر يتمّ هم بعد, ميراثه ينبغي بعد كنت خارجا هناك.

أنت يستطيع نظرته فوق في كتب, على الإنترنت. أحيانا سيرىه أنت على الأخبار أو في الورقة. دائما كالبطلة, أو, على الأقلّ, أحد ما الذي حاول أن يكون المنقذة من أمة. أمة أنّ ال [رست وف ث وورلد] عبس على. هو كان, وأمكن بعد كنت رأيت بما أنّ, منارة الضوء في أرض مغمّة خلاف ذلك.

هم أقفلواه فوق. هو عرف أنّ ماذا هو كان أتمّ لم [ب] الحركة جيّدة في مهنته, غير أنّ هو استطاع لم يفكّر من آخر طريق, هم لم يستمع إلى ه يسكت إحتجاجات. بدا يحضر الإصدار إلى العالم مرحلة مثل فكرة جيّدة [أت ث تيم], الآن مع ذلك, هو [ب] لم هكذا يوقن. الحكومة من الأرض ذهبيّة, الأرض يدعو هو ه بيتيّة حتّى الآن, كان دائما سيّئة, دائما دكتاتوريّة نوع. هو كان محامية لسلام, ديموقراطيّة وكلّ أنّ وقف ل. هو أنهى فوق تحت منزل إعتقال. غيّر الحكومة حتّى قانونهم أن يحافظه في منزله لأبديّ, أبدا أن يرى العالم خارجيّة ثانية. هناك كان موقف إشارة وجيش دورية خارج منزله. اليخت أغلقت ناد كان لذلك الناس استطاع لم يبحر هناك. كثيرا ل يكون الضوء من أمة, الآن فقط مجرمة. الناس يرىه خارج بعد ك ال `شدادة جيّدة', أحد ما أن يساعدهم. ماذا استطاع هو أتمّت الآن مع ذلك?

الوقت متأخّرة رأى هو الخارج… هو كان [لونغ تيم] [أغو]. بعد ذلك كان هناك مستخدمة عسكريّة على كلّ ثاني ركن, يتأهّب إلى طلقة خردق مع [سمي-وتومتيكس] هم. [لست ر] سمع هو هناك كان إحتجاج. يبدأ ب بعض راهبات, ماذا كان هم فكّروا? كان ثيابهم برتقاليّة وينشد لطعام وإسترداد تلقّى دائما رمز السلام, شيء الالناس يحتاج. كان كلّ من فجائيّ هناك إهتياج شاملة. [أف كورس] ذهب الحكومة كان أن يتجاوب, هم سوفت يتلقّى عرفت أنّ, غير أنّ هكذا بشدّة? عاش الشوارع سابقا يملأ مع خوف, فقر و [وهتفر لس] في أنّ تصريفات, كان هتكت بعنف. نظر العالم فوق, ما من بلد شجاعة بكفاية أن يأخذ عمل, جبانات الحصة من هم. هو أغضبه أنّ أتمّ ال [ألّ ث] عالم كان يدين, فقط مثل هم دائما تلقّوا. فقط هذا وقت, كان ال [إند رسولت] بعيدا مريضة; أفدت يقذف كان فقط أيام داخل الإحتجاجات. يعمّر هكذا كثير موتى, أنّ ليس ماذا هو أراد في كلّ. تناثرت اسمه كان [ألّ وفر] الكرة أرضيّة, الناس يحتجّ في اسمه. كان هدفه لأمة جيّدة, لا الوزن من كلّ أنّ موت على ه أكتاف, غير أنّ ربّما أنّ كان الطريق وحيدة? هو [ب] لم يوقن. هو أحزن ه أنّ رأى الناس وجهه ثانية, غير أنّ لا أنّ من ال [كمّون بيوبل] الذي كان قد خسر حيواتهم لسببه, عندما هو [ب] لم حتّى متورّطة. قال الحكومة أنّ هو كان قد ساعد مع ال يدبّر; وضعت الفكرة داخل الناس رؤوس, غير أنّ كان أنّ على طول وقت [أغو]. غير أنّ كان هو جيّدة هو يأخذ اللون, لاشيء مريضة استطاع كنت رميت في ه, لا الآن, حتّى موت كان مفضّلة إلى هذا عمليّة حصر.

ه منظرات, أيضا متطرفة [أت ث تيم], الآن عرف هو أنّ, لقمة متأخّرا. لماذا استطاع لم هو يتلقّى كنت بسيطة سوق بنت? هو استطاع يتلقّى مشيت حول الشوارع مع سلة الثمرة [بركريووسلي] يوازن على رأسه, يدعو أن يعمّروا أن يشتري إنتاجه. غير أنّ رفض, يأتي من أسرة متعلّمة (ذهب أخه إلى جامعة. في لندن!) هو قرّر أن يجعله منظرات سياسيّة يسمع. هو عرف أنّ لم يجادل الناس عاديّة, هم عرف النتيجات.

هو [فلت] مثل [ألّ ث] نساء في ه كتب, إلاّ أنّ كان هم أوروبيّة وكثير قديمة من هو. أمسكت هم أيضا كان إلى الخلف ل يكون قبل وقتهم, ل لا يطابق, يكون ال [بلك شيب]. هم جميعا أنهوا فوق تماما سعيدة, غير أنّ لا هو. هو أسّس خارجا أنّ ليس حياة دائما [فيرتل]; ينهي أشياء لا دائما فوق بسعادة في أيّ وقت في ما بعد. عمّرت قالب, للأسباب خاطئة, يقتل في الأيادي من أنّ الذي عاش حياة هكذا إلى الخلف; هو أمل أنّ مات قاتلات مع الدم من كلّ أنّ هم قتلوا على أياديهم, أبدا يترك ضميرهم. الناس عاشوا في فقر, لم يتلقّى ماء نظيفة, يمات من أمراض ممكن تفادي. أمسكت الناس كان إلى الخلف, أمم عاش تحت عمر متوسّطة مثل قاعدة. الناس كانوا جبانات, العالم كان أبدا هناك أن يساعد. هو عرف حول ضرر, يكون يضبط ب أنّ أنّ كره أنت. هو عرف أنّ كان حياة ظالمة, أنّ هذا لم يحدث في أخرى أماكن.

بعد, يوميّة نظر هو خارجا نافذته. شعرت الرطوبة من حياة دقة إلى أسفل على ه. غير أنّ يوميّة, من خلال المطر, رأى هو الضوء شمس يتلألأ من ورقة وحيد على ال [منغو تر]. يوقن, هناك أمكن كنت ثعابين في حديقته, [بثون] يريد أن يختنق أيّ مخلوق أنّ حصل في طريقهم. هناك أمكن كنت ضباب يغيّم منظرته, لذلك كثيفا [ب] هو لم يوقن أنّ هو في أيّ وقت رفع. غير أنّ عرف هو أنّ هناك دائما كان أنّ واحدة ورقة, ه فقط أمل كان أنّ, واحدة يوم, هناك أيضا كان قوس قزح.